Ακόμη θυμάμαι το ύφος σου και το χαμόγελο σου όταν ήσουν εδώ
πολλά θα έλεγα πως εκείνη την περίοδο ήταν άσχημα και περίεργα στη ζωή μου
και εγώ μόνο με την δική σου παρουσία κατάφερνα να ξεχαστώ και να χαμογελάσω.
θυμάμαι τον τρόπο σου να φτιάχνεις τη διάθεση μου χωρίς καν να το ξέρεις
και χωρίς να καταλαβαίνεις την επίδραση που είχες, και θα είχες ακόμη αν ήσουν εδώ, επάνω μου.
Μα στην ουσία δεν είχα ανάγκη κάτι παραπάνω από σένα, παρά μόνο να είσαι εδώ και θα έμοιαζαν όλα πιο όμορφα.
Θυμάμαι επίσης την μέρα που έφυγες, την μέρα που μου το πες, τα βουρκωμένα μάτια μου και το δικό σου βλέμμα εκείνη τη στιγμή.
"για 4 χρόνια.." λες και ήταν λίγο. λες και θα είχα ποτέ την ευκαιρία να ζήσω ξανά ό,τι ζούσα μέχρι τότε μαζί σου.
με ξεχώρισες.
το μόνο που με έκανε να χαρώ.
συχνά σκέφτομαι την τελευταία αυτή σκηνή, μια τελευταία μεγάλη αγκαλιά και εγώ στην πόρτα να σε κοιτάω να φεύγεις. γύρισες και με κοίταξες για μια στιγμή θυμάμαι και χαμογέλασες αργά..δεν ήθελα και κάτι παραπάνω για να ξεσπάσω σε κλάματα.
Έφυγες λοιπόν.
μια μέρα μου είπες "ακόμη κ αν λείπω...είμαι εδώ."
Σιγά σιγά άρχισαν και οι υποσχέσεις.
"Θα με δεις, στο υπόσχομαι."...δεν ήταν όμως μια υπόσχεση που μπόρεσες να κρατήσεις
ή δεν θεώρησες πως ήταν αρκετά σημαντική.
άρχισες έτσι να ξεχνιέσαι και όλο και πιο πολύ να απομακρύνεσαι
μάλλον δεν σε ένοιαζε όσο είχα στο μυαλό μου,
μάλλον δεν ήταν για σένα μια προτεραιότητα αυτή η συνάντηση
Σε περίμενα...πολλές απ'τις φορές που είχες πει "θα προσπαθήσω να είμαι εκεί"
δεν ξέρω αν προσπάθησες, ποτέ δεν ήρθες όμως.
και η ελπίδα πάντα κατέληγε σε απογοήτευση.
Κάπως έτσι έφτασα να σου πω "δεν σε περιμένω.." "δεν ελπίζω..πια, και έτσι δεν απογοητεύομαι"
και φάνηκε να παραξενεύτηκες "θα έρθω" είπες. "Θα έρθω εκεί που δεν το περιμένεις"
μα όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο μόνη μένω.
όχι πως φταις εσύ..απλά δεν έχω πλέον κάποιον να με κάνει να ξεχαστώ και να χαμογελάσω
εξήγησε μου πως το κάνεις και ακόμη και "βλαμμένο" όταν με λες με τον δικό σου ξεχωριστό τρόπο εγώ διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα λόγια σου χαμογελώντας σαν χαζή ,βουρκωμένη μπροστά σε μια οθόνη.
.jpg)
"θα είναι εκεί...το έμαθες;" μου είπαν
αρχικά δεν έδωσα σημασία -είχα συνηθίσει να το ακούω και από σένα βλέπεις-
μα κάτι μου έλεγε πως οι πηγές ήταν αρκετά έγκυρες και ίσως αξίζει να αρχίσω και πάλι να περιμένω.
μην με απογοητεύσεις....όχι ξανά
πολλά θα έλεγα πως εκείνη την περίοδο ήταν άσχημα και περίεργα στη ζωή μου
και εγώ μόνο με την δική σου παρουσία κατάφερνα να ξεχαστώ και να χαμογελάσω.
θυμάμαι τον τρόπο σου να φτιάχνεις τη διάθεση μου χωρίς καν να το ξέρεις
και χωρίς να καταλαβαίνεις την επίδραση που είχες, και θα είχες ακόμη αν ήσουν εδώ, επάνω μου.
Μα στην ουσία δεν είχα ανάγκη κάτι παραπάνω από σένα, παρά μόνο να είσαι εδώ και θα έμοιαζαν όλα πιο όμορφα.
Θυμάμαι επίσης την μέρα που έφυγες, την μέρα που μου το πες, τα βουρκωμένα μάτια μου και το δικό σου βλέμμα εκείνη τη στιγμή.
"για 4 χρόνια.." λες και ήταν λίγο. λες και θα είχα ποτέ την ευκαιρία να ζήσω ξανά ό,τι ζούσα μέχρι τότε μαζί σου.
με ξεχώρισες.
το μόνο που με έκανε να χαρώ.
συχνά σκέφτομαι την τελευταία αυτή σκηνή, μια τελευταία μεγάλη αγκαλιά και εγώ στην πόρτα να σε κοιτάω να φεύγεις. γύρισες και με κοίταξες για μια στιγμή θυμάμαι και χαμογέλασες αργά..δεν ήθελα και κάτι παραπάνω για να ξεσπάσω σε κλάματα.
Έφυγες λοιπόν.
μια μέρα μου είπες "ακόμη κ αν λείπω...είμαι εδώ."
Σιγά σιγά άρχισαν και οι υποσχέσεις.
"Θα με δεις, στο υπόσχομαι."...δεν ήταν όμως μια υπόσχεση που μπόρεσες να κρατήσεις
ή δεν θεώρησες πως ήταν αρκετά σημαντική.
άρχισες έτσι να ξεχνιέσαι και όλο και πιο πολύ να απομακρύνεσαι
μάλλον δεν σε ένοιαζε όσο είχα στο μυαλό μου,
μάλλον δεν ήταν για σένα μια προτεραιότητα αυτή η συνάντηση
Σε περίμενα...πολλές απ'τις φορές που είχες πει "θα προσπαθήσω να είμαι εκεί"
δεν ξέρω αν προσπάθησες, ποτέ δεν ήρθες όμως.
και η ελπίδα πάντα κατέληγε σε απογοήτευση.
Κάπως έτσι έφτασα να σου πω "δεν σε περιμένω.." "δεν ελπίζω..πια, και έτσι δεν απογοητεύομαι"
και φάνηκε να παραξενεύτηκες "θα έρθω" είπες. "Θα έρθω εκεί που δεν το περιμένεις"
μα όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο μόνη μένω.
όχι πως φταις εσύ..απλά δεν έχω πλέον κάποιον να με κάνει να ξεχαστώ και να χαμογελάσω
εξήγησε μου πως το κάνεις και ακόμη και "βλαμμένο" όταν με λες με τον δικό σου ξεχωριστό τρόπο εγώ διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα λόγια σου χαμογελώντας σαν χαζή ,βουρκωμένη μπροστά σε μια οθόνη.
.jpg)
"θα είναι εκεί...το έμαθες;" μου είπαν
αρχικά δεν έδωσα σημασία -είχα συνηθίσει να το ακούω και από σένα βλέπεις-
μα κάτι μου έλεγε πως οι πηγές ήταν αρκετά έγκυρες και ίσως αξίζει να αρχίσω και πάλι να περιμένω.
μην με απογοητεύσεις....όχι ξανά
