απουσία

δεν ξέρω πως θα αντιδράσω 
όταν έρθω αντιμέτωπη με την απουσία σου
μα ξέρω πόσο άδεια θα μου φανούν όλα
σαν κάτι να λείπει.
κ είναι ένα κενό που δεν υπάρχει τρόπος
να ξαναγεμίσει.
ίσως να είναι και καλύτερα για σένα
μα άφησες πίσω σου ανθρώπους
που τους λείπεις και σ'αναζητούν...
δεν είμαι σίγουρη πως έχω συνειδητοποιήσει το τι έγινε
και δεν ξέρω αν θέλω.
γιατί τόσα χρόνια έστω κ από μακριά τον περισσότερο καιρό,
πάλι μαζί μας ήσουν.

Κοντεύουν τρεις βδομάδες και προσπαθώ να κάνω τον εαυτό μου να καταλάβει
πως την επόμενη φορά εσύ δεν θα είσαι εκεί, μαζί τους.




απλά δεν το είχα στο μυαλό μου πως είχε έρθει πια ο καιρός να το περιμένω
και δεν περίμενα να συμβεί πριν προλάβω να σε ξαναδώ-ή καλύτερα δεν ήθελα..

"πες μου ότι στράβωσες τώρα"

δε μπορεί να μην σε νοιάζει.
όταν εγώ παλεύω τόσο μόνο για να νιώσεις σημαντικός,να δεις ποιος είσαι δηλαδή..
και στην προσπάθεια μου να σε κάνω να καταλάβεις, πιο πολλά καταλαβαίνω εγώ.
που μέχρι και συγνώμη θα με βάλεις να ζητήσω που στεναχωριέμαι*
μια-δυο λέξεις ήθελα να ακούσω και δεν μπόρεσες.
δεν είναι θυμός ,είναι που δεν καταλαβαίνεις και δεν θες να καταλάβεις.
μα όταν βλέπω το πόσο λίγη είμαι στα μάτια σου, λυγίζω.
δεν πειράζει, και στα δικά μου λίγη είμαι..
κάποιες φορές νιώθω πως ξέρεις πως λυπάμαι μα δεν σε ενδιαφέρει να το αλλάξεις.
και ξαφνικά γίνομαι ένα με όλους τους υπόλοιπους για σένα

εγώ προσπαθώ να σου εξηγήσω πόσο πιέζομαι και εσύ με πιέζεις περισσότερο
αν προσπαθούσες λίγο να δεις και την δική μου πλευρά ίσως κάτι να γινόταν δεν νομίζεις;
έρχεσαι να μ' αγκαλιάσεις και σε παραξενεύει που κρατιέμαι μακριά
μα πάλι σε κοιτάω και φοβάμαι μη σε χάσω.
απλά έχω και το "μειονέκτημα" να με ενοχλούν οι ψεύτικες υποσχέσεις.
στα αλήθεια, αφού δεν τις τηρείς δεν υπάρχει λόγος να τις δίνεις.




*στεναχωρήθηκα λες εσύ


μάλλον όσο σοβαρεύει η φωνή σου, λιγοστεύουν οι ικανότητες μου.