πισω ξανα στην απουσια

και ετσι για να εχω αλλον ενα λογο να σε βριζω εμφανίστηκες ξαφνικά μπροστά μου.

το ενοουσες τελικα και δεν μετανιωνω που σε πιστεψα..
γύρισα να σε κοιταξω και αμεσως ξανακοιταξα αλλου.
σε προσπερασα και συνεχισα να ασχολουμε με ο,τι ακριβως έκανα πριν σε δω σαν να μην εγινε τιποτα.

γυρισες κ εσυ,με κοιταξες, και εστρεψες αλλου το βλέμμα σου
χαμογελασα ειρωνικα και συνεχισα να περπαταω
σε ακουγα απο πισω μου να μιλας και μπορουσα να καταλαβω τη χαρα που ενιωθες που εισουν εκει κ εκλεψες λιγο χρονο για εμας που ειχες "ξεχασει"

δεν θα μπορουσα να αντεξω παραπανω απο 5 λεπτα να σε βλεπω και να μην σου δινω σημασια, ειμαι σιγουρη πως το ηξερες και εσυ
κρατιομασταν λοιπον αγκαλια αμίλητοι και οι δυό
σε κρατουσα σφιχτα και μεσα σε λιγα δευτερόλεπτα αρχισα να βουρκωνω
τραβηχτηκα πισω. ενα δευτερολεπτο παραπάνω και θα βαζα τα κλαμματα.

δεν προλαβα που λες ουτε λιγο να σε ευχαριστηθω
αμεσως εφτασε η στιγμη να φυγω
αν ηταν στο χερι μου, ακομη εκει θα ήμουν όμως.
σε πηρα λοιπον μια ,ελπιζω οχι τελευταια, αγγαλια
μπηκα στο αυτοκινητο και μεσα σε λιγότερο απο είκοσι δευτερόλεπτα ξεσπασα σε κλαμματα

αυτο ηταν βλεπεις και ίσα που πρόλαβα να ακούσω τη φωνη σου που ειχα ξεχασει
και να  θυμηθω γιατι τοσο σε αγαπαω

θυμάσαι;

Ακόμη θυμάμαι το ύφος σου και το χαμόγελο σου όταν ήσουν εδώ
πολλά θα έλεγα πως εκείνη την περίοδο ήταν άσχημα και περίεργα στη ζωή μου
και εγώ μόνο με την δική σου παρουσία κατάφερνα να ξεχαστώ και να χαμογελάσω.
θυμάμαι τον τρόπο σου να φτιάχνεις τη διάθεση μου χωρίς καν να το ξέρεις
και χωρίς να καταλαβαίνεις την επίδραση που είχες, και θα είχες ακόμη αν ήσουν εδώ, επάνω μου.
Μα στην ουσία δεν είχα ανάγκη κάτι παραπάνω από σένα, παρά μόνο να είσαι εδώ και θα έμοιαζαν όλα πιο όμορφα.

Θυμάμαι επίσης την μέρα που έφυγες, την μέρα που μου το πες, τα βουρκωμένα μάτια μου και το δικό σου βλέμμα εκείνη τη στιγμή.
"για 4 χρόνια.." λες και ήταν λίγο. λες και θα είχα ποτέ την ευκαιρία να ζήσω ξανά ό,τι ζούσα μέχρι τότε μαζί σου.

με ξεχώρισες.
το μόνο που με έκανε να χαρώ.

συχνά σκέφτομαι την τελευταία αυτή σκηνή, μια τελευταία μεγάλη αγκαλιά και εγώ στην πόρτα να σε κοιτάω να φεύγεις. γύρισες και με κοίταξες για μια στιγμή θυμάμαι και χαμογέλασες αργά..δεν ήθελα και κάτι παραπάνω για να ξεσπάσω σε κλάματα.

Έφυγες λοιπόν.
μια μέρα μου είπες "ακόμη κ αν λείπω...είμαι εδώ."

Σιγά σιγά άρχισαν και οι υποσχέσεις.
"Θα με δεις, στο υπόσχομαι."...δεν ήταν όμως μια υπόσχεση που μπόρεσες να κρατήσεις
ή δεν θεώρησες πως ήταν αρκετά σημαντική.
άρχισες έτσι να ξεχνιέσαι και όλο και πιο πολύ να απομακρύνεσαι
μάλλον δεν σε ένοιαζε όσο είχα στο μυαλό μου,
μάλλον δεν ήταν για σένα μια προτεραιότητα αυτή η συνάντηση

Σε περίμενα...πολλές απ'τις φορές που είχες πει "θα προσπαθήσω να είμαι εκεί"
δεν ξέρω αν προσπάθησες, ποτέ δεν ήρθες όμως.
και η ελπίδα πάντα κατέληγε σε απογοήτευση.

Κάπως έτσι έφτασα να σου πω "δεν σε περιμένω.." "δεν ελπίζω..πια, και έτσι δεν απογοητεύομαι"
και φάνηκε να παραξενεύτηκες "θα έρθω" είπες. "Θα έρθω εκεί που δεν το περιμένεις"

μα όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο μόνη μένω.
όχι πως φταις εσύ..απλά δεν έχω πλέον κάποιον να με κάνει να ξεχαστώ και να χαμογελάσω
εξήγησε μου πως το κάνεις και ακόμη και "βλαμμένο" όταν με λες με τον δικό σου ξεχωριστό τρόπο εγώ διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα λόγια σου χαμογελώντας σαν χαζή ,βουρκωμένη μπροστά σε μια οθόνη.

"θα είναι εκεί...το έμαθες;" μου είπαν
αρχικά δεν έδωσα σημασία -είχα συνηθίσει να το ακούω και από σένα βλέπεις-
μα κάτι μου έλεγε πως οι πηγές ήταν αρκετά έγκυρες και ίσως αξίζει να αρχίσω και πάλι να περιμένω.

μην με απογοητεύσεις....όχι ξανά











 

απουσία

δεν ξέρω πως θα αντιδράσω 
όταν έρθω αντιμέτωπη με την απουσία σου
μα ξέρω πόσο άδεια θα μου φανούν όλα
σαν κάτι να λείπει.
κ είναι ένα κενό που δεν υπάρχει τρόπος
να ξαναγεμίσει.
ίσως να είναι και καλύτερα για σένα
μα άφησες πίσω σου ανθρώπους
που τους λείπεις και σ'αναζητούν...
δεν είμαι σίγουρη πως έχω συνειδητοποιήσει το τι έγινε
και δεν ξέρω αν θέλω.
γιατί τόσα χρόνια έστω κ από μακριά τον περισσότερο καιρό,
πάλι μαζί μας ήσουν.

Κοντεύουν τρεις βδομάδες και προσπαθώ να κάνω τον εαυτό μου να καταλάβει
πως την επόμενη φορά εσύ δεν θα είσαι εκεί, μαζί τους.




απλά δεν το είχα στο μυαλό μου πως είχε έρθει πια ο καιρός να το περιμένω
και δεν περίμενα να συμβεί πριν προλάβω να σε ξαναδώ-ή καλύτερα δεν ήθελα..

"πες μου ότι στράβωσες τώρα"

δε μπορεί να μην σε νοιάζει.
όταν εγώ παλεύω τόσο μόνο για να νιώσεις σημαντικός,να δεις ποιος είσαι δηλαδή..
και στην προσπάθεια μου να σε κάνω να καταλάβεις, πιο πολλά καταλαβαίνω εγώ.
που μέχρι και συγνώμη θα με βάλεις να ζητήσω που στεναχωριέμαι*
μια-δυο λέξεις ήθελα να ακούσω και δεν μπόρεσες.
δεν είναι θυμός ,είναι που δεν καταλαβαίνεις και δεν θες να καταλάβεις.
μα όταν βλέπω το πόσο λίγη είμαι στα μάτια σου, λυγίζω.
δεν πειράζει, και στα δικά μου λίγη είμαι..
κάποιες φορές νιώθω πως ξέρεις πως λυπάμαι μα δεν σε ενδιαφέρει να το αλλάξεις.
και ξαφνικά γίνομαι ένα με όλους τους υπόλοιπους για σένα

εγώ προσπαθώ να σου εξηγήσω πόσο πιέζομαι και εσύ με πιέζεις περισσότερο
αν προσπαθούσες λίγο να δεις και την δική μου πλευρά ίσως κάτι να γινόταν δεν νομίζεις;
έρχεσαι να μ' αγκαλιάσεις και σε παραξενεύει που κρατιέμαι μακριά
μα πάλι σε κοιτάω και φοβάμαι μη σε χάσω.
απλά έχω και το "μειονέκτημα" να με ενοχλούν οι ψεύτικες υποσχέσεις.
στα αλήθεια, αφού δεν τις τηρείς δεν υπάρχει λόγος να τις δίνεις.




*στεναχωρήθηκα λες εσύ


μάλλον όσο σοβαρεύει η φωνή σου, λιγοστεύουν οι ικανότητες μου.